EP.2 โรงเรียนของเราน่าอยู่ ผู้ชายหล่อเหลาทุกคน

เด็กๆก็ไม่ซุกซน พวกเราทุกคนชอบไปโรงเรียน #พร่องงง

 

สวัสดีค่ะ หายไปนานแล้ว ประมาณสามเดือน ตั้งแต่ 

Buon viaggio in Italia! #PatnakandiJourney (EP.1)

 

มันคือการเริ่มต้นการเอาชีวิตรอดในอิตาลีของเราเอง 

เรากลับมาเขียนแล้ว

คำหยาบเยอะ กรี๊ดผู้ชายเยอะ สาระไม่มี แต่เป็นคนขี้อวด ก็เลยทำไดอารี่ตรงนี้แหละ

 

 

ไปโรงเรียนเมืองนอกครั้งแรก......................

 

 

ดิฉันรู้สึกตื่นเต้นและระริกระรี้มากกับการที่จะได้ใส่ชุดอะไรไปโรงเรียนก็ได้ ผู้ชายก็ต้องหล่อมากแน่ๆ ทั้งจะได้เลิกเรียนเที่ยง ความฝันของชะนีเอเชียหัวดำจากประเทศไทย ผู้ผ่านมรสุมการอดตาหลับขับตานอนปั่นงานแก้อย่างโชกโชน ..

 

วันแรกของการเปิดเรียน...

 

อยู่บ้านคนเดียว ได้แต่มองคนไปโรงเรียนจากหน้าต่างบ้าน บ้านอยู่หน้าโรงเรียน 

เพราะผู้ดูแลบอกว่า ยูไปวันที่สองจะดีกว่า ครูกับเพื่อนๆจะได้ทำความรู้จักเรา เพราะวันแรกอะไรยังไม่ลงตัว กูก็โอเค้ นอนเล่นเน็ตที่บ้าน

 

พอตอนเช้าวันถัดมา...อาบน้ำแต่งตัว เสื้อผ้าดีๆก็ไม่มีสักตัว  เลยใส่ยีนส์กับเสื้อแขนยาวสีดำ กับย่ามลายช้าง.... ดูดีและหิบสะเต้อมาก

 

ผู้ดูแลบอกจะมารับ (ต่อไปขอเรียกผู้ดูแลว่า คอนแทคนะคะ contact person)

 

ใช้คำซะมารับไปโรงเรียน โห เดินลงบันไดข้ามถนนก็ถึงโรงเรียนละเหอะ

 

เขาเรียนแปดโมงไง นี่ก็กลิ้งรอ ใส่รองเท้าพร้อมมาก สรุปคอนแทคมาเก้าโมงครึ่ง -___-;

พอไปถึงโรงเรียน

คอนแทคก็ถามว่าคลาสอยู่ไหน กูใจสั่นมาก กรี๊ดดดด จะมีเพื่อนเป็นผู้หล่อๆแน่เรยยยย แอร๊ยยยย /เก็บอาการหน่อยมึง

 

เดินไปถึง ประตูเปิดไว้ เลยเห็นธงชาติไทยเขียนว่า Welcome ฮือ ตั่ลร้ากอ้ะะะะะ ฟฟฟฟฟ

 

เปิดประตูด้วยใบหน้าเผ็ชๆ แบบเมคอิทแฮพเพ่น

 

ผ่างงงงงง

 

.

.

.

.

 

ชะนีทั้งห้อง.........

 

ทำไม!!!!

ทำไมพระเจ้าทำกับคนที่บ้าผู้ชายแบบนี้!!!

กุทำผิดอะไรเหรอ!!

ตอบ!!

 

ไม่เป็นไร ยิ้มสู้ เราโอเค

เข้าไปนั่ง เก้าอี้จัดเป็นวงกลม  เปิดสมุดที่เขียนแนะนำตัวไว้สามร้อยบรรทัด ในใจร้องไห้เยี่ยงหมูปิ้งร่วงแล้วหมามาคาบไปแดก

 

พอพูดจบ ทุกคนก็เอาพวกของขวัญมาให้ สร้อย กำไล ตุ้มหู แต่กูไม่ได้เจาะหูอะ 55555 แต่ดีใจมากๆ แล้วก็มีช่อดอกไม้ สวยมาก แต่มันเหี่ยว เราไม่อยากเอาทิ้ง เลยเก็บไว้สองดอกละใส่ในสมุดโน้ต

 

เพื่อนเราดีมากจริงๆนะ มี18คน วันแรกปัญหาใหญ่เลยจำชื่อเขาไม่ได้ รู้สึกว่าฝรั่งหน้าเหมือนกันไปหมด ชื่อก็ซ้ำ ฟฟฟฟ

 

เพื่อนที่แบบสนิทสุดคือ เดซิเร่ กับมาดดาเลน่า

เดซิเร่พูดภาษาอังกฤษเก่งมาก เราเลยเมาท์ได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่เล็บขบยันกรี๊ดผู้ชาย ส่วนมาดดา พูดอังกฤษไม่เก่งแต่ใจดี พยายามมาคุยตลอด จนตอนนี้เวลาออกไปไหนเราก็ไปกับสองคนนี้แหละ

 

พอหลังจากที่ทำพิธีบายศรีสู่ขวัญเสร็จ ไม่ใช่555555 ต้อนรับ ก็เริ่มเรียนวิชาแรกเลย

 

 

คณิตศาสตร์จ้า....

 

ตอนทำไปกูตอบไวมาก หาครน.กับบวกลบเฉยๆ

เพื่อนตะโกน Brava !! 

 

แต่ปัจจุบัน พอเรียนเรื่องยากขึ้นก็....ช่างมันเถอะ  *กระซิกๆ*

 

โรงเรียนที่อิตาลีสองอาทิตย์แรกจะไม่ได้เรียนทุกวิชา (บางทีก็เดือนนึง) หลังจากนั้นเขาก็จะเปลี่ยนตาราง เปลี่ยนสามครั้งได้ละมั้ง

 

เพื่อนก็โอเคนะ ดีมากๆ เค้าน่ารักเอ้าะะะ อาหารตาก็ส่องๆเวลาก่อนเข้าเรียนเอา ...

 

เรียนไปได้เกือบเดือน ครูสอนอังกฤษเราก็เดินมาบอกว่า เดี๋ยวจะให้ตารางเรียนใหม่ไป เปลี่ยนคลาสไปเรียนอิตาเลียนกับชั้นอื่น ปีสามมันยากเกินไป

 

อิตาลีมัธยมปลาย จะแบ่งเป็นตามความถนัด คลาสสิก ศิลปะ จิตวิทยา(เราเรียนอันนี้แหละ) ท่องเที่ยว เทคนิค เยอะแยะมากมาย

 

 โรงเรียนเรามีสามสาขา คือจิตวิทยา ภาษา คลาสสิก

 

ทั้งหมดมี 5 ชั้นปี

เทียบกับบ้านเราก็

ม.2 - prima

ม.3 - seconda

ม.4 - terza (เลาเองงง)

ม.5 - quarta

ม.6 - quinta

 

เรียนจันทร์ถึงเสาร์ แต่ถึงบ่ายโมง ถ้าปี1 prima กับปีสอง จะมีสามวันที่เรียนถึงตอนเที่ยง

 

ดีใจมากตอนบอกจะได้เปลี่ยนคลาส จะได้มีเพื่อนเยอะๆ

#คงไม่ต้องบอกเนาะจุดประสงค์คืออะไร

 

ช่วงนั้นเลยสมองเบลอมาก เปลี่ยนคลาส จำชื่อคนเยอะชิบหาย

 

เปลี่ยนตารางนี่ รู้ไหมให้กูไปเรียนอะไร

 

เรียนกับเด็ก prima จ้าาาา ฟีลเด็กโข่งมาก ฮือ

 

ชีวิต...

 

กูก็ห่อเหี่ยวไปสักพัก จนมีช่วงนึงที่เลือกตั้งประธานนักเรียน....

 

นั่นแหละค่ะ เหตุการณ์นี้ ทำให้ชีวิตดิฉันถึงมีสีสันอีกครั้ง #อุต๊ะ

 

การหาเสียงที่นี่ คนที่ลงสมัครต้องเข้ามาช่วงระหว่างเรียน ขออาจารย์ละมายืนพูดอธิบายนโยบายให้แต่ละคลาสฟัง ละก็มีแอสเซมบลีรวมตัวหนึ่งครั้ง

 

ถึงกูจะฟังอิตาเลียนไม่ออกซักคำ แต่บอกเลยหัวใจอิช้อยชุ่มฉ่ำมากค่ะ

 

-----ตัดภาพไปเมื่อหลายเดือนก่อน ณ วิชาละติน------

 

กุกำลังนั่งง่วง ไอ่สัส ไม่เข้าใจ เหมือนฟังภาษาเอเลี่ยน ฮือ ปล่อยกู้วววววว

 

เสียงเคาะประตูก๊อกๆ

 

ใครวะ ?

 

ประตูเปิดมาชายหนุ่มรูปงามนามอะไรไม่รู้เพราะกูไม่ได้ฟัง

 

ถามพรอฟ (คนอิตาเรียกครูว่า professore)

 

"#&#&*#}<[[>[>" แปลได้ว่า ขอพูดนโยบายสักห้านาทีได้ไหมครับอาจารย์

 

"$&#$*&#" แปลได้ว่า ได้สิ

 

ทรงผมเซ็ตอย่างดี กางเกงพันขาขึ้นเห็นตาตุ่ม ฮรือ ตาตุ่มพี่ยังพอร์นเลยค่ะแงงง *พนมมือรับพร* มือสวยมาก หน้าตาก็หล่อ แม่พี่เลี้ยงด้วยอะไรคะ เกิดที่วุฒิศักดิ์คลินิคหรือเปล่าไม่สิ พี่เขาหล่อธรรมชาติ

 

ด้วยความที่กูนั่งหน้าห้อง ตรงข้ามกับโต๊ะอาจารย์ พี่แกก็ยืนอยู่ตรงนั้นจ้า โอยกูแบบ หวกวดสซฟวกยหยหวห

 

พี่แกก็พูดไรไม่รู้ ทำมือไปอะไรสักอย่าง กูไม่เข้าใจ พี่พูดว่าพี่ชอบหนูใช่ไหมคะหนูสัมผัสได้ ถึงจะไม่เข้าใจภาษาอิตาเลียนแต่หนูมั่นว่าภาษาใจเราเข้าใจกัน

 

ถึงพี่จะสูงส่งเหมือนดวงดาว แต่หนูจะดมกาวแล้วดึงดาวลงมาเองค่ะ

 

....กูว่ากูเมากาวจริงๆละ

 

จริงๆก็ไม่ได้ปลื้มเขาเป็นคนแรก ปลื้มคนนึงชื่อลุยจิ แต่ตอนนี้เลิกติ่งไปละ เค้าก็หล่ออะ แต่เขามีเมียละ 55555555555

 

หล่อชิบหายอะ แง ผู้ชายดูมีอุดมการณ์ ฉลาด สุขุม สูงกว่ากู ยอมเป็นฮอบบิทค่ะ ไม่เป็นไร ความสูงไม่มีผลเพราะส้นสูงยังมีขาย

 

กูก็เพ้อในใจอยู่คนเดียว พอเขาออกไป กูเลยถามเพื่อน เขาชื่ออะไรเหรอ

 

อิเพื่อนก็บอก ฮันน่อว ชอบเขาล่ะสิ

 

เออ ไม่ชอบมั้งสัส หล่อขนาดนั้น5555555

 

สรุปว่าเขาชื่อลูก้า เรียนอยู่ปีห้า คลาส A

 

นั่นแหละ สีชมพูก็เข้ามาอยู่ในโลกกู ก่อนเข้าเรียนกูก็ยืนเหล่ กูก็วี้ดว้ายกับเพื่อน ไม่มีโอกาสได้เปลี่ยนคลาสไปเรียนกับเขาหรอก เขาเรียนอยู่ปีห้า

 

จนวันนึง ครูสอนภาษาอังกฤษก็มาบอกอีกว่า คุณควรเรียนพละเพิ่มนะ เดี๋ยวจะหาทางเปลี่ยนตารางให้ เปลี่ยนจนหัวกูหมุนไปหมดแหล่ว....

 

กูแบบ ...ไม่นะ กูไม่อยากเรียนนนนนน กูไม่ชอบ กูขี้เกียจวิ่ง ไม่เอาโว้ยยย

 

 

เดซิเร่เลยบอก ใจเย็นๆมึง เดี๋ยวกูไปดูตารางเรียนคลาสอื่นให้

 

ตอนนั้นแบบไม่เอาอะ ไม่อยากเรียน cry

 

เดซิเร่วิ่งกลับมาพร้อมหน้าที่ตื่นเต้นสัสๆ

 

.

.

.

.

.

.

.

นางบอกว่า "มึง!!! คาบพละวันเสาร์ที่มึงต้องเปลี่ยนไปเรียนพละ ปีห้าคลาส A ของลูก้าก็เรียนพละ!!! จะได้ไปเรียนกับเขาแล้ว!!"

 

 

 

โห อยู่ดีๆก็ชอบวิชาพละเลย..

 

 

 

 

 

To be continued

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------

 

 

ฝากติดตามด้วยค่ะ เดี๋ยวทยอยเล่าให้ฟังเรื่อยๆ5555555555555555555555

 

ส่วนมากจะออกแนวสกรีมทุกอย่าง สาระไม่มี

 

ฝากกดโหวตด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาา <3

#PatnakandiJourney

Comment

Comment:

Tweet

 ทำไมขำ 5555555555555555555555555555555

ถึงจะเปิดมาเจอแต่ชะนี(?) แต่สุดท้ายก็ได้กระชวยหัวใจสินะ ถถถถ

นึกภาพตามแล้วน่าสนุกมากเลยง่ะะ อยากมีประสบการณ์แบบนั้นบ้างง ฟหกดสว

#1 By usttap on 2016-01-11 23:05